Podobne polecenie można znaleźć chyba w każdym innym systemie operacyjnym. Przykładowo w DOS-ie taki program nosił nazwę dir. Można było dokładać mu pewne parametry, dzięki którym wyświetlała się zawartość odpowiednio zdefiniowanych nazw plików (np. wszystkie zaczynajace się na literę a).

W Linuksie również istnieje polecenie dir oraz rozszerzone vdir. Mogą one stanowić dowiązanie symboliczne do programu ls (z odpowiednimi parametrami). Ich działanie jest bardzo podobne do ls, z resztą zostały wszystkie napisane przez tych samych autorów - Richarda Stallmana i Davida MacKenzie.

Program wywołany bez specjalnych parametrów wyswietli tylko katalogi i pliki (w obecnym katalogu lub podanym), np.:

- dostajemy to samo co dzięki dir

Jest możliwość podania bardziej szczegółowych informacyji, wtedy musimy wpisać:

ls -l

    (małe "L")

- efekt jak w przypadku vdir

Dzieki takiej postaci otrzymujemy informacje takie jak (kolejno):

typ pliku (katalog, dowiązanie, plik wykonywalny itp., np. d) i prawa dostępu - rwxr-xr-x, następnie liczba powiązań, właściciel, grupa przypisana do pliku, rozmiar, data modyfikacji i nazwa elementu.

ls -a

Parametr umożliwia wyświetlenie także ukrytych plików (poprzedzonych kropką) oraz symbole "." lub "..", które oznaczają odpowiednio katalog aktualny i nadrzędny.

Jeżeli, nie chcesz widzieć tych pierwszych kropek użyj ls -A.

ls -B

Parametr określa ukrycie pliku kopii zapasowej (w moim katalogu temp jest to kopia_zapas~) - nie wyświetla plików oznaczonych znakiem tyldy:

ls -d

Pokazuje tylko katalogi w obecnym lub wskazanym katalogu:

ls -I wzorzec

      (duże "i")

Ignoruje pliki i katalogi, których nazwy odpowiadają wzorcowi:

Wzorzec można określić np. że zaczyna sie od litery "p", wtedy użyjemy gwiazdki: ls -I p*; lub że po "p" są jeszcze 3 znaki: ls -I p???; albo konkretny wyraz: ls -I plik

Jezeli chcemy natomiast wyświetlić odwrotne działanie powyższej komendy, wywołujemy wszystko tak samo tylko bez parametru -I - zamiast ignorować pliki określone wzorcem, wyświetli pliki spełniające określone kryteria.

ls -R

Umożliwia wyświetlanie zawartości katalogów podrzędnych (ang. recursive):

ls -r

Polecenie spowoduje odwrócenie kolejności wyświetlania plików (ang. reverse):

ls -S

Sortowanie plików wg. rozmiarów - największy będzie pierwszy.

ls -t

Sortowanie plików wg. czasu modyfikacji.

ls -u

Sortuje wg. ostatniego dostępu do pliku (nie ostatniej modyfikacji).

ls -U

Powoduje niesortowanie zawartości katalogu.

ls -x

Opcja spowoduje posortowanie plików wg. ich rozszerzeń (alfabetycznie).

ls -i

Pokazuje, po lewej stronie nazwy pliku, numer indeksowy (seryjny) tego pliku:

ls -o

Szczegółowy format listowania (jak z -l - małe "L"), ale nie wyświetla informacji o grupie:

ls -s

Pokazuje rozmiar (ang. size) pliku po lewej stronie jego nazwy.

Wymienione wyżej opcje wydają mi się najbardziej przydatne. Najczęsciej jednak używa się parametrów wzorcowych (z ignorowaniem wzorca lub bez), pokazywanie plików ukrytych i długiej listy plików.

Warto wiedzieć, że parametry możemy ze sobą łączyć, np. ls -la. Kolejność parametrów raczej nie ma znaczenia (chyba, że przy sortowaniu), ścieżkę również można podać za lub przed parametrami (odzielone spacją).

Wiedza uzupełniająca

Linux. Komendy i polecenia Mała, tania i bardzo przydatna książeczka. Obejmuje zbiór komend i poleceń wykonywanych w systemie Linux. Zawiera m.in. opis polecenia ls - omawianego w tym artykule. Pozycja przydatna zwłaszcza dla tych, którzy przesiadają się z innego systemu (np. Windows) na Linuksa. Jest to bestseller przeznaczony dla początkujących użytkowników Linuksa... [Zobacz więcej...]	Zobacz opis
Linux. Komendy i polecenia. Praktyczne przykłady Pozycja przeznaczona dla osób, które chcą dowiedzieć się szczegółowych informacjy dotyczących składni poleceń, wyrażeń regularnych czy tworzenia skryptów powłoki... Znajdują się tutaj informacje, które trzeba znać, aby opanować tryb tekstowy Linuksa. Tylko dla osób, które chcą znać się lepiej na Linuksie... [Zobacz więcej...]	Zobacz opis